Στο σπίτι μας, το τραπέζι δεν είναι απλώς φαγητό. Είναι οι κουβέντες για τη μέρα που πέρασε, τα γέλια, οι γεύσεις που λατρεύουμε κι εκείνες οι μικρές, καθημερινές «διαπραγματεύσεις» με τη Νεφέλη και την Ηλέκτρα.
Βλέποντάς τες να μεγαλώνουν, συνειδητοποιώ όλο και πιο βαθιά ότι ο τρόπος που μιλάμε για το φαγητό διαμορφώνει τον τρόπο που θα αγαπήσουν τον εαυτό τους. Μέσα στους γρήγορους ρυθμούς του σχολείου και των δραστηριοτήτων, αρνούμαι να γίνει το γεύμα άλλη μία υποχρέωση με το ρολόι στο χέρι.
Θέλω η Νεφέλη και η Ηλέκτρα να μάθουν:
- Να ακούν το σώμα τους: Να νιώθουν πότε πεινούν, πότε χόρτασαν και να χαίρονται το φαγητό ως πηγή ενέργειας και απόλαυσης.
- Να τρώνε χωρίς ενοχές: Δεν υπάρχουν «καλά» και «κακά» κορίτσια ανάλογα με το τι έχουν στο πιάτο τους. Ένα γλυκό είναι χαρά, όχι αφορμή για απολογία ή απαγορεύσεις.
- Να αγαπούν αυτό που είναι: Το τραπέζι μας δεν χωράει συγκρίσεις ούτε σχόλια για σώματα, κιλά και εμφάνιση. Το σώμα τους δεν είναι ένα έργο που χρειάζεται διαρκώς «διόρθωση».
Δεν είμαι η μαμά που τα κάνει όλα τέλεια. Υπάρχουν μέρες με προσεγμένα, ισορροπημένα γεύματα και μέρες με γρήγορες, πρακτικές λύσεις — και αυτό είναι απόλυτα εντάξει. Η ισορροπία δεν θέλει πίεση.
Αν υπάρχει μια ευχή για τη σημερινή μέρα, είναι τα κορίτσια μου να μεγαλώσουν νιώθοντας ότι το οικογενειακό τραπέζι είναι πάντα μια αγκαλιά συνάντησης, όχι ένας χώρος κριτικής.
Μεγαλώνουμε μαζί τους. Και μαθαίνουμε μαζί τους, κάθε μέρα.
