Δεν είναι καθόλου συνηθισμένο για εμένα να μένω στο σπίτι και να απολαμβάνω την κανονική μου άδεια. Συνήθως, ακόμη κι όταν δεν δουλεύω, βρίσκω κάτι να κάνω, μια εκκρεμότητα να τακτοποιήσω, μια δουλειά που περιμένει. Σήμερα, όμως, ήταν διαφορετικά.
Και κάπως έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω τον Χρήστο στο μάθημα πιλάτες.
Μια απλή απόφαση, μια συνηθισμένη μέρα που τελικά δεν ήταν καθόλου συνηθισμένη.
Λίγα λεπτά αφότου φτάσαμε, μπήκε στον χώρο μια νεαρή κοπέλα. Προχώρησε στα αποδυτήρια, έβγαλε την περούκα της και επέστρεψε στην αίθουσα με τα λιγοστά μαλλιά που είχαν απομείνει. Ήρθε και πήρε τη θέση της ανάμεσα στους υπόλοιπους, σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
Κι εγώ εκείνη τη στιγμή σταμάτησα για λίγο μέσα μου.
Δεν γνωρίζω την ιστορία της. Δεν ξέρω τι έχει περάσει, ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει ή τι σκέψεις κουβαλάει μαζί της. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να γνωρίζω. Αυτό που είδα ήταν ένας άνθρωπος που ήρθε να συνεχίσει την καθημερινότητά του, να φροντίσει το σώμα του, να συμμετέχει σε ένα μάθημα, να ζήσει τη στιγμή του.
Την κοίταξα και ένιωσα έναν βαθύ θαυμασμό. Αναρωτήθηκα αν κατάλαβε πόσο με συγκίνησε η παρουσία της. Αν διέκρινε στο βλέμμα μου όχι λύπηση, αλλά σεβασμό και θαυμασμό για την ίδια τη ζωή.
Και ξαφνικά, όλα όσα λίγα λεπτά πριν θεωρούσα προβλήματα, όλα εκείνα που με απασχολούσαν και μου έμοιαζαν σημαντικά, μπήκαν σε μια διαφορετική διάσταση.
Δεν εξαφανίστηκαν. Απλώς άλλαξε ο τρόπος που τα έβλεπα.
Τι πραγματικά έχουμε ανάγκη;
Καθώς ξεκινούσε το μάθημα, άρχισα να παρατηρώ τον εαυτό μου. Το μυαλό μου ήταν ήρεμο, η καρδιά μου γεμάτη και το σώμα μου είχε την ευκαιρία να κινηθεί και να φροντιστεί.
Και σκέφτηκα: Τι χρειάζομαι πραγματικά παραπάνω;
Μήπως πολλές φορές κυνηγάμε διαρκώς το επόμενο πράγμα; Την επόμενη επιτυχία, την επόμενη αγορά, τις επόμενες διακοπές, την επόμενη αλλαγή; Μήπως περιμένουμε να τακτοποιηθούν όλα για να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να χαρεί;
Κι όμως, η ζωή συμβαίνει τώρα. Μέσα σε μια απλή καθημερινή στιγμή, σε ένα μάθημα πιλάτες, σε μια συζήτηση, σε ένα γέλιο, σε μια αγκαλιά, σε ένα οικογενειακό τραπέζι.
Ίσως αυτό που χρειάζομαι δεν είναι απαραίτητα περισσότερα. Είναι να δίνω περισσότερο χρώμα σε όσα ήδη έχω. Να τα φωτίζω με ευγνωμοσύνη, να τα απολαμβάνω χωρίς να περιμένω την τέλεια στιγμή.
Γιατί η τέλεια στιγμή μπορεί να είναι μια εντελώς συνηθισμένη Τρίτη.
Νεφέλη και Ηλέκτρα, θέλω να θυμάστε κάτι…
Κορίτσια μου, μεγαλώνοντας μαζί σας, σκέφτομαι συχνά πόσα πράγματα θέλω να σας μάθω. Να είστε δυνατές, να πιστεύετε στον εαυτό σας, να διεκδικείτε όσα σας αξίζουν, να μη φοβάστε να είστε διαφορετικές και να μη μετράτε την αξία σας με βάση το τι πιστεύουν οι άλλοι.
Σήμερα, όμως, θέλω να σας πω κάτι ακόμη.
Να μη θεωρείτε τίποτα δεδομένο, αλλά και να μη ζείτε με φόβο μήπως χάσετε όσα έχετε. Να μάθετε να αναγνωρίζετε τις μικρές χαρές της ζωής. Να χαίρεστε που μπορείτε να κινηθείτε, να χορέψετε, να παίξετε, να γελάσετε, να αγκαλιάσετε τους ανθρώπους σας. Να φροντίζετε το σώμα σας όχι επειδή πρέπει να μοιάζει με κάποιο πρότυπο, αλλά επειδή σας επιτρέπει να ζείτε όλα αυτά που αγαπάτε.
Και πάνω απ’ όλα, να κοιτάζετε τους ανθρώπους με σεβασμό.
Δεν ξέρουμε ποτέ τι μπορεί να περνάει κάποιος πίσω από την εικόνα που βλέπουμε. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε την ιστορία του για να του φερθούμε με καλοσύνη. Δεν χρειάζεται να τον λυπηθούμε, να τον κρίνουμε ή να τον κάνουμε να αισθανθεί διαφορετικός. Μπορούμε απλώς να τον αποδεχτούμε όπως είναι.
Θέλω να καταλάβετε ότι η δύναμη δεν βρίσκεται πάντα σε κάτι εντυπωσιακό. Μερικές φορές βρίσκεται στην απλότητα του να συνεχίζεις, να συμμετέχεις, να χαμογελάς, να κάνεις σχέδια και να απολαμβάνεις τη ζωή, ακόμη κι όταν αυτή δεν είναι όπως την είχες φανταστεί.
Και κάτι τελευταίο: Μην αναβάλλετε τη χαρά σας για όταν πάρετε καλούς βαθμούς, όταν πετύχετε έναν στόχο, όταν τελειώσουν οι υποχρεώσεις ή όταν όλα γίνουν όπως τα θέλετε. Οι στόχοι είναι σημαντικοί, αλλά δεν είναι όλη η ζωή. Μην ξεχνάτε να τη ζείτε στη διαδρομή.
Να δημιουργούμε τα δικά μας μικρά θαύματα
Φεύγοντας από το μάθημα, είχα πάρει μαζί μου κάτι πολύ περισσότερο από την εμπειρία μιας ώρας άσκησης. Είχα πάρει μια υπενθύμιση.
Ότι η ζωή δεν χρειάζεται πάντα μεγάλες αλλαγές για να γίνει πιο όμορφη. Μερικές φορές χρειάζεται να αλλάξουμε εμείς τον τρόπο που την κοιτάζουμε.
Να δώσουμε περισσότερο χρώμα στις μέρες μας. Να πούμε ένα «σ’ αγαπώ» χωρίς λόγο. Να αφιερώσουμε χρόνο στους ανθρώπους μας. Να γελάσουμε λίγο περισσότερο. Να σταματήσουμε για να παρατηρήσουμε κάτι όμορφο που μέχρι χθες προσπερνούσαμε.
Δεν ξέρω αν η κοπέλα εκείνη αντιλήφθηκε τι προκάλεσε μέσα μου η παρουσία της. Ίσως να μην το μάθει ποτέ. Για εμένα, όμως, εκείνη η συνάντηση έγινε μια πολύτιμη υπενθύμιση για όσα αξίζει να κρατάμε κοντά μας.
Και σήμερα αποφάσισα να κάνω μια μικρή συμφωνία με τον εαυτό μου: να μη χρειάζεται κάτι ξεχωριστό για να απολαμβάνω τη ζωή μου. Να βρίσκω το ξεχωριστό μέσα στα απλά.
Γιατί, τελικά, τα μικρά θαύματα δεν είναι πάντα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Είναι και ο τρόπος που επιλέγουμε να τα βλέπουμε.
Και αν θέλω να σας αφήσω κάτι, Νεφέλη και Ηλέκτρα, είναι αυτό: Μη βιάζεστε τόσο να μεγαλώσετε, να πετύχετε, να φτάσετε κάπου. Σταματήστε πού και πού, κοιτάξτε γύρω σας, αγαπήστε, γελάστε, ζήστε. Η ζωή δεν περιμένει να γίνουν όλα τέλεια για να είναι όμορφη.
