Κατηγορία: Η επιστήμη της Νεφέλης

Η σημερινή ημέρα είναι η ονομαστική γιορτή της κόρης μου, της Νεφέλης. Όμως, αν είμαι απόλυτα ειλικρινής, για μένα η Νεφέλη δεν γιορτάζει μόνο μια φορά το χρόνο. Τη γιορτάζω κάθε μέρα, για τον άνθρωπο που επιλέγει να γίνεται, για τη σχέση που χτίζουμε βήμα-βήμα, και για όλα όσα με διδάσκει χωρίς καν να το επιδιώκει.

Με αφορμή τη γιορτή της, θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια σκέψη που απασχολεί πολλούς γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν «πρόωρα» και ώριμα.

Η παγίδα του «καλού και ώριμου παιδιού»

Όταν έχεις ένα παιδί χαρισματικό, με ξεκάθαρους στόχους, εσωτερική κατεύθυνση και μια συγκροτημένη σκέψη, ως γονιός νιώθεις περηφάνια. Συχνά όμως, στην ψυχολογία μιλάμε για το «Σύνδρομο του Καλού Παιδιού». Είναι η τάση ορισμένων ώριμων παιδιών να αναλαμβάνουν υπερβολικές ευθύνες, να προσπαθούν να είναι πάντα τέλεια, να μην δημιουργούν ποτέ προβλήματα και να καταπιέζουν τα δικά τους θέλω για να ευχαριστήσουν τους γύρω τους.

Στη δική μας σχέση, αυτό ήταν ένα στοίχημα. Πώς μπορεί ένα παιδί να παραμείνει υπεύθυνο και ώριμο, χωρίς να χάσει την ελευθερία του να κάνει λάθη; Πώς διατηρείται η ισορροπία;

Η Νεφέλη μου: Ώριμη, αλλά πάντα παιδί

Το μεγαλύτερο δώρο που μου κάνει η Νεφέλη είναι ότι κατάφερε να σπάσει αυτό το στερεότυπο. Έχει μια σπάνια, ώριμη συγκρότηση, ξέρει πού πατάει και πού πηγαίνει, έχει στόχους που με εντυπωσιάζουν. Και την ίδια στιγμή, δεν έχει χάσει ίχνος από την παιδικότητά της.

Μπορεί τη μια στιγμή να κάνει μια βαθιά, φιλοσοφημένη συζήτηση μαζί μου για το μέλλον της και την επόμενη να γελάει με την ψυχή της για κάτι αυθόρμητο, να τσαλακώνεται, να παίζει, να ζει την ηλικία της στο έπακρο. Αυτός ο συνδυασμός είναι το πραγματικό της χάρισμα.

Τι έμαθα μέσα από τη σχέση μας

Μεγαλώνοντας μαζί με τη Νεφέλη, κατάλαβα ότι τα χαρισματικά παιδιά δεν χρειάζονται γονείς-καθοδηγητές που τους δείχνουν το δρόμο με το δάχτυλο. Χρειάζονται γονείς-συνοδοιπόρους.

• Έμαθα να ακούω την ωριμότητά της και να τη σέβομαι.
• Έμαθα να προστατεύω τον χώρο της ώστε να μπορεί να είναι απλά ο εαυτός της, χωρίς την πίεση να είναι «τέλεια».
• Έμαθα ότι το να γιορτάζεις το παιδί σου σημαίνει να είσαι εκεί και στις επιτυχίες του, αλλά κυρίως στις στιγμές που θέλει απλά να αφεθεί στην ασφάλεια της αγκαλιάς σου.

Το μήνυμά μου για τη γιορτή της

Νεφέλη μου, σε γιορτάζω κάθε μέρα. Όχι για τους στόχους που πετυχαίνεις, αλλά για το φως που φέρνεις στη ζωή μας, για την ώριμη ευαισθησία σου και για την παιδική σου καθαρότητα.

Σε όλους τους γονείς που έχουν την τύχη να μεγαλώνουν παιδιά που ισορροπούν ανάμεσα στην ωριμότητα και τον αυθορμητισμό, εύχομαι να θυμάστε: Αφήστε τα ώριμα παιδιά σας να γίνουν, μερικές φορές, «άτακτα». Προστατέψτε την παιδικότητά τους. Είναι το πιο πολύτιμο εφόδιο για το μέλλον τους.

Χρόνια Πολλά, αγάπη μου!

📺 Δείτε το επεισόδιο εδώ:
🔗 Ανακαλύπτοντας τον Κόσμο – Ο Θησαυρός του Νερού (ERTFLIX)

Σε αυτό το μοναδικό επεισόδιο της σειράς «Ανακαλύπτοντας τον Κόσμο», η Νεφέλη και η Ηλέκτρα μας ταξιδεύουν στη λίμνη του Μαραθώνα και στο Μουσείο Νερού. Εκεί, ανακαλύπτουν την ιστορία του φράγματος, συμμετέχουν σε διαδραστικά παιχνίδια για τη φύση και τη συμπεριφορά του νερού και εξερευνούν την αξία του μέσα από τη γνώση και το παιχνίδι.

Συμμετέχουν στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της ΕΥΔΑΠ «Σπάζοντας το Φράγμα της Μηχανικής», μέσα από το οποίο γνωρίζουν παλιά μηχανήματα και τεχνικές από τη δεκαετία του 1930.

Η περιπέτεια συνεχίζεται στο εργαστήριο, όπου υπό την καθοδήγηση του επιστήμονα Χρήστου Κυριακίδη, κάνουν πειράματα με το νερό, φτιάχνουν ένα μικρό φράγμα και μαθαίνουν βασικές φυσικές αρχές που διέπουν την κίνηση και τη συμπεριφορά του νερού — όλα αυτά με απλό και βιωματικό τρόπο!

🧪 Μια υπέροχη εμπειρία για μικρούς και μεγάλους που συνδυάζει τη γνώση με τη χαρά της ανακάλυψης!

Ποια είναι η συναισθηματική αντίδραση μιας μητέρας όταν το παιδί της κερδίζει ένα βραβείο;

Σίγουρα, νιώθει υπερηφάνεια για το παιδί της και τα επιτεύγματά του, καθώς και χαρά βλέποντάς το να αναγνωρίζεται και να επιβραβεύεται για τις προσπάθειές του. Οι κόποι και οι θυσίες του δικαιώνονται.

Αλλά αυτή η αντίδραση δεν έχει όρια. Είναι ασταμάτητη και ασυγκράτητη. Θέλει να κοιτάξει το παιδί της στα μάτια και να του φωνάξει: “Αυτό που κατάφερες είναι κάτι ανέλπιστα υπέροχο. Τώρα μπορεί να μη το νιώθεις, αλλά οφείλω να σου το δώσω να το καταλάβεις.”

Ένα αμφιθέατρο να σε χειροκροτά, ο επικεφαλής των πρότζεκτ να κάνει νεύμα που να το μεταφράζεις πως εδώ δεν υπάρχει ανταγωνισμός, δεν υπάρχει διόρθωση, μόνο μπράβο και συγχαρητήρια.

Και εγώ, στις πρώτες θέσεις, να σκέφτομαι: “Πού ήμουν αυτή τη σχολική χρονιά, όταν η κόρη μου προετοίμαζε όλα αυτά;”

Όλα μόνη της τα είχε καταφέρει, και αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο του δυναμικού της.

Αυτό σε κάνει να συνειδητοποιείς πως κάτι έκανες κι εσύ σωστά και πως δεν είσαι απούσα όταν δεν μπορείς να διαβάσεις το παιδί σου ή να του κρατήσεις το βιβλίο για να σου πει το μάθημα, επειδή εργάζεσαι και έχεις κι εσύ τα δικά σου όνειρα. Ίσως το λάθος να είναι στο σύστημα που τροφοδοτούν οι γονείς, πιέζοντας τα παιδιά τους να κάνουν πράγματα που δεν επιθυμούν αλλά πρέπει να ακολουθήσουν για να είναι οι καλοί και άριστοι μαθητές.

Άριστος μαθητής είναι αυτός που μπορεί να σταθεί σε κάτι που πιστεύει, να το υποστηρίξει και να το μεταδώσει στο κοινό, και στο τέλος να ευχαριστήσει το κοινό που του διέθεσε τον χρόνο να τον ακούσει.

Συγχαρητήρια Νεφέλη!!