
Ποια είναι η συναισθηματική αντίδραση μιας μητέρας όταν το παιδί της κερδίζει ένα βραβείο;
Σίγουρα, νιώθει υπερηφάνεια για το παιδί της και τα επιτεύγματά του, καθώς και χαρά βλέποντάς το να αναγνωρίζεται και να επιβραβεύεται για τις προσπάθειές του. Οι κόποι και οι θυσίες του δικαιώνονται.
Αλλά αυτή η αντίδραση δεν έχει όρια. Είναι ασταμάτητη και ασυγκράτητη. Θέλει να κοιτάξει το παιδί της στα μάτια και να του φωνάξει: “Αυτό που κατάφερες είναι κάτι ανέλπιστα υπέροχο. Τώρα μπορεί να μη το νιώθεις, αλλά οφείλω να σου το δώσω να το καταλάβεις.”
Ένα αμφιθέατρο να σε χειροκροτά, ο επικεφαλής των πρότζεκτ να κάνει νεύμα που να το μεταφράζεις πως εδώ δεν υπάρχει ανταγωνισμός, δεν υπάρχει διόρθωση, μόνο μπράβο και συγχαρητήρια.
Και εγώ, στις πρώτες θέσεις, να σκέφτομαι: “Πού ήμουν αυτή τη σχολική χρονιά, όταν η κόρη μου προετοίμαζε όλα αυτά;”
Όλα μόνη της τα είχε καταφέρει, και αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο του δυναμικού της.
Αυτό σε κάνει να συνειδητοποιείς πως κάτι έκανες κι εσύ σωστά και πως δεν είσαι απούσα όταν δεν μπορείς να διαβάσεις το παιδί σου ή να του κρατήσεις το βιβλίο για να σου πει το μάθημα, επειδή εργάζεσαι και έχεις κι εσύ τα δικά σου όνειρα. Ίσως το λάθος να είναι στο σύστημα που τροφοδοτούν οι γονείς, πιέζοντας τα παιδιά τους να κάνουν πράγματα που δεν επιθυμούν αλλά πρέπει να ακολουθήσουν για να είναι οι καλοί και άριστοι μαθητές.
Άριστος μαθητής είναι αυτός που μπορεί να σταθεί σε κάτι που πιστεύει, να το υποστηρίξει και να το μεταδώσει στο κοινό, και στο τέλος να ευχαριστήσει το κοινό που του διέθεσε τον χρόνο να τον ακούσει.
Συγχαρητήρια Νεφέλη!!









