Όταν κάνουνε πόλεμο
η γη έχει πονόλαιμο
πονάει η καρδιά της
και κλαίνε τα παιδιά της

κι όλο κάνουνε πόλεμο
κι άντε με τον πονόλαιμο
τον άρρωστο λαιμό της
από τον πόλεμό της

Ενάντια στον πονόλαιμο
στον πόνο και τον πόλεμο
υπάρχει μια ασπιρίνη
άνθρωποι, πέστε Ειρήνη.

Γιώργος Μαρίνος

Με αυτούς τους τρυφερούς στίχους, ο Γιώργος Μαρίνος κατάφερε να αποδώσει την παγκόσμια αγωνία για τη βία μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει «άρρωστος» από τις συγκρούσεις, πώς μπορούμε εμείς, ως γονείς, να προσφέρουμε την «ασπιρίνη» της ειρήνης στις ψυχές των παιδιών μας;

Ο Πόλεμος μέσα από τα Παιδικά Μάτια

Για ένα παιδί, ο πόλεμος δεν είναι γεωπολιτική στρατηγική. Είναι ο φόβος του αποχωρισμού, η απώλεια της ασφάλειας και ο «πόνος στην καρδιά της Γης». Η έκθεση σε σκληρές εικόνες μπορεί να προκαλέσει:

• Άγχος και ανασφάλεια: «Θα συμβεί και σε εμάς;»
• Σύγχυση: Γιατί οι μεγάλοι δεν μπορούν να τα βρουν;
• Θλίψη: Μια βαθιά ενσυναίσθηση για τα παιδιά που «κλαίνε» στην άλλη άκρη του κόσμου.

Πώς να Γίνουμε η «Ασπιρίνη» ενάντια στον Πόνο;

1. Ακούστε πριν Μιλήσετε

Αφήστε τα παιδιά να εκφράσουν τους φόβους τους. Μην υποτιμάτε την αγωνία τους. Αν η Γη έχει «πονόλαιμο», το παιδί χρειάζεται να νιώσει ότι εσείς είστε το καταφύγιό του.

2. Χρησιμοποιήστε τη Δύναμη της Τέχνης

Όπως το ποίημα του Μαρίνου, έτσι και η ζωγραφική, η μουσική και το παραμύθι βοηθούν τα παιδιά να επεξεργαστούν δύσκολα συναισθήματα. Η ειρήνη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια· είναι τα χρώματα, το παιχνίδι και η αγκαλιά.

3. Διδάξτε την Ειρήνη στην Καθημερινότητα

Η μεγάλη «Ειρήνη» ξεκινά από τη μικρή ειρήνη στο σπίτι και το σχολείο:

• Πώς λύνουμε τις διαφορές μας χωρίς βία;
• Πώς μοιραζόμαστε και πώς ζητάμε συγγνώμη;
• Πώς αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα του διπλανού μας;

---

Η Ειρήνη ως Ενεργή Στάση Ζωής

Η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία πολέμου· είναι η παρουσία της δικαιοσύνης και της αγάπης. Όταν λέμε τη λέξη «Ειρήνη», όπως μας προτρέπει ο ποιητής, δεν κάνουμε απλώς μια ευχή. Δίνουμε μια υπόσχεση στα παιδιά μας ότι θα προσπαθήσουμε να θεραπεύσουμε τον «άρρωστο λαιμό» του κόσμου μας.

---

Ας γίνουμε εμείς το παράδειγμα. Ας δείξουμε στα παιδιά ότι απέναντι στα όπλα, υπάρχει η δύναμη των λέξεων, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η μοναδική γιατρειά για τον πονόλαιμο της Γης είναι να μάθουμε στα παιδιά μας να αγαπούν.