Συνέντευξη από την παιδαγωγό προσχολικής ηλικίας Δέσποινα Μαυρίδου.

Ο εκφοβισμός, ή ο τραμπουκισμός που δέχεται ένα παιδί στο σχολείο ή στη παιδική χαρά όταν παίζει, είναι ένα θέμα που αφορά  πολλές οικογένειες, είτε σε μεγάλες πόλεις, είτε στην επαρχία. Πολλές φορές ως γονείς το επίκεντρο των συζητήσεων μας είναι  το μπούλινγκ και το πώς θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να αντιδράσουν σε περίπτωση που το ίδιο το παιδί ή κάποιος άλλος υφίσταται εκφοβισμό, παρουσία τους.

Αρχικά ας δούμε τι συμβουλεύουν οι ειδικοί τους γονείς, ώστε να συμβουλεύσουν και εκείνοι με τη σειρά τους τα μικρά τους, γιατί αυτού του είδους η εκπαίδευση ξεκινά από προσχολική ηλικία. Συχνά παραπονιούνται τα παιδιά  ότι τα χτυπούν ακόμα και αν το ακουμπήσουν. Δεν έχουν  μάθει να διαχειρίζονται τις διενέξεις με τους γύρω τους και ένα απλό σπρώξιμο, χωρίς κακή πρόθεση, μπορεί να θεωρηθεί χτύπημα για τα ίδια.

1. Πρώτα διαχωρίσουμε ποιες συμπεριφορές είναι μπούλινγκ και ποιες όχι.

Μία διαφωνία ανάμεσα σε δυο παιδιά, δεν είναι μπούλινγκ. Το να ασκεί ένα παιδί, που έχει περισσότερη κοινωνική επιρροή, δυναμική εξουσία και να τη χρησιμοποιεί εναντίον άλλου παιδιού, αυτό είναι.

Μην ανησυχείτε, δεν χρειάζεται αυτό να το εξηγήσετε στα παιδιά σας, είναι κάτι που πρέπει να έχετε κατανοήσει εσείς. Τα παιδιά είναι ήδη έμπειρα σε αυτό, ξέρουν ποιος έχει τον έλεγχο σε μια κατάσταση, ποιος κάνει «συνέχεια τον αρχηγό».

2. Διδάξτε τους ενσυναίσθηση

Με απλά λόγια, μάθετε τα παιδιά σας να σκέφτονται το πως νιώθουν οι άλλοι. Διδάξτε τους την αξία της ενσυναίσθησης και θα τα συντροφεύει σε όλη τους τη ζωή, επηρεάζοντας θετικά τον τρόπο που σχετίζονται με τους άλλους, λένε οι παιδοψυχολόγοι.

Με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό; Ο καλύτερος και πιο απλός τρόπος για να γίνει αυτό, είναι βιωματικά.  Μπορείτε να εκφράζετε τι σας ενοχλεί ή τι σας ευχαριστεί στη συμπεριφορά τους, χαρακτηρίζοντας την πράξη και όχι το παιδί.

Επίσης είναι χρήσιμο να τους λέτε συχνά, «πώς αισθάνεσαι με αυτό που έγινε;», «πώς σε κάνει να νιώθεις, αυτό;», «πώς μπορώ να σε βοηθήσω να νιώσεις καλύτερα;», «τι πιστεύεις ότι θα είναι καλύτερο να κάνουμε;», «με ενδιαφέρει το πώς νιώθεις εσύ». Όλα ξεκινούν από το πως μιλάμε στα παιδιά αλλά και τι βλέπουν στο οικείο περιβάλλον διότι στο τέλος λειτουργούν μιμητικά.

3. Έρχεται λοιπόν η στιγμή που το παιδί ,σας μιλάει για κάποιο περιστατικό που έχει συμβεί. Χρειάζεται πραγματικά να ακούσετε το παιδί σας και αυτό που σας λέει, χωρίς να αντιδράτε με υπερβολή διότι έτσι, θα σταματήσει την επικοινωνία μαζί σας ώστε να μην σας αναστατώνει. Όσο και αν σας θλίβει και σας στενοχωρεί, αυτό που σας περιγράφει, προσπαθήστε να είστε υποστηρικτικοί μεν, αλλά ουδέτεροι. Η καλύτερη ερώτηση που μπορείτε να του /της κάνετε αφού σας εξιστορήσει τα γεγονότα, είναι “Με ποιο τρόπο μπορώ να σε βοηθήσω?”.  Σε καμία περίπτωση μην το κατηγορήσετε, διότι αυτός /αυτή είναι το θύμα εδώ και κανείς δεν αξίζει να δέχεται τον εκφοβισμό, από τους άλλους.

4. Καλό θα ήταν να μην μπείτε εσείς σε αντεπίθεση, όσο και αν είναι ενστικτωδώς η πρώτη σας αντίδραση σαν γονείς, (η προστασία δηλαδή του παιδιού σας), το να επιτεθούμε στις οικογένειες των άλλων παιδιών, ή στα ίδια τα παιδιά-τραμπούκους, μπορεί να δημιουργήσει μεγαλύτερα προβλήματα τελικά στο δικό μας παιδί . Οπότε σκεφτείτε, πριν δράσετε, και δώστε το παράδειγμα στο παιδί σας, όσο αφορά τις αποτελεσματικές λύσεις. Το οποίο σημαίνει, πως χρειάζεται να μάθετε, ή μάλλον να εκπαιδεύσετε το παιδί σας πως να αντιδράει στον εκφοβισμό, και πως να τον αποφεύγει.

5. Χτίστε κομμάτι κομμάτι την αυτοπεποίθηση του παιδιού σας, που τόσο το έχει ανάγκη. Από την προσχολική ηλικία δώστε αρμοδιότητες, εμπιστευτείτε το και ενθαρρύνετε το ώστε να δημιουργήσετε και ένα δυναμικό χαρακτήρα αλλά και μία δυνατή σχέση μεταξύ σας. Είναι σημαντικό ως γονείς να τσαλακωνόμαστε μπροστά στα παιδιά μας και να έχουμε μία υγιή και αληθινή σχέση ώστε να μην ντρέπονται να μας μιλήσουν για θέματα που τα αφορούν.

6. Τέλος η βοήθεια από το στο σχολείο είναι και το πιο σημαντικό και καίριο κομμάτι. Διότι είναι ευθύνη τους,  να σταματήσουνε τον εκφοβισμό που συμβαίνει στα παιδιά. Χρειάζεται, λοιπόν να βρείτε κάποιον στο σχολείο, το δάσκαλο, ή τον σύμβουλο / ψυχολόγο, του σχολείου με τον οποίο το παιδί σας, αλλά και εσείς θα έχετε άμεση επαφή. Το παιδί, πρέπει να νιώθει τη σιγουριά και την ασφάλεια να ζητάει τη βοήθεια του ανθρώπου αυτού, σε καθημερινή βάση και να μπορεί να κάθεται μαζί του, ή σε κάποιο ασφαλή χώρο όταν νιώθει την απειλή.

Με αγάπη από μία μαμά και παιδαγωγό που δεν τα ξέρει όλα, που αναρωτιέται συνέχεια αν είναι καλή μαμά και που ανακαλύπτει τον κόσμο μέσα από τα μάτια των παιδιών!