Όταν σχεδιάζουμε τα καλοκαιρινά ταξίδια μας με τον Χρήστο και τα κορίτσια, τη Νεφέλη και την Ηλέκτρα, συχνά αναζητούμε κάτι νέο, διαφορετικό σε συνδυασμό πάντα βέβαια με τις βουτιές και την ανέμελη καλοκαιρινή ρουτίνα. Όμως, αν το σκεφτούμε βαθύτερα, αυτό που πραγματικά επιδιώκουμε ως οικογένεια είναι η επαφή, αυτό το μπέρδεμα με τις νέες εμπειρίες από τις αναπάντεχες συζητήσεις. Η σύνδεση εκείνη που θα σε φέρει κοντά σε κάτι έξω από τα συνηθισμένα σου όρια και που τελικά γίνεται η αφορμή να μεγαλώσουμε κι εμείς, μαζί με τα παιδιά μας.

Φέτος, ο δρόμος μας μας ξαναέφερε στη Σάμο μας, δες εδώ. Εκεί, η οικογένειά μας γνώρισε έναν αναπληρωτή δάσκαλο, έναν νέο άνθρωπο που ταξίδεψε από τη Βόρεια Ελλάδα στο ακριτικό αυτό νησί. Ο σκοπός του; Να κάνει παιδαγωγικά μαθήματα στα τουρκικά στα παιδιά που διαμένουν στη δομή του νησιού.

Όλα ξεκίνησαν εντελώς τυχαία. Ένα απλό σχόλιο, ένα αστείο στον αέρα, κι αμέσως ο πάγος έσπασε. Πόσο μαγικό είναι το πώς οι συζητήσεις γίνονται «ένα» όταν υπάρχει ειλικρινές ενδιαφέρον!

Mέσα από τα λόγια του δασκάλου, ταξιδέψαμε στην καθημερινότητα αυτών των παιδιών. Παιδιά που έχουν ταλαιπωρηθεί και ξεριζωθεί, κι όμως κουβαλούν μέσα τους μια έντονη, αφοπλιστική αίσθηση προσαρμογής. Η ανάγκη τους για εξέλιξη, για πρόοδο, για ένα καλύτερο αύριο, είναι η κινητήριος δύναμη που τα κρατάει όρθια και προσπαθούν και εξελίσσονται, μαθαίνοντας πώς η ζωή έχει και φως.

Ακούγοντας αυτή την ιστορία, με τον Χρήστο δίπλα μου και τη Νεφέλη με την Ηλέκτρα να παρακολουθούν, δεν γινόταν να μην συγκριθούμε, να μην κάνουμε μια βαθιά αυτοκριτική. Κοιτάζεις τα δικά σου παιδιά, κοιτάζεις τον εαυτό σου και αναρωτιέσαι:

• Ποιο είναι τελικά το κίνητρο για να κατανοήσει ένα παιδί γιατί ο κόσμος είναι έτσι κι όχι αλλιώς; Μήπως η κατανόηση, και όχι ο αποκλεισμός;
• Πώς μπορούμε, με τον δικό μας τρόπο, να καθοδηγήσουμε τα παιδιά μας να αγωνίζονται για το πώς φερόμαστε στον διπλανό μας, μέχρι το πώς υπερασπιζόμαστε το δίκαιο και προσφέρουμε βοήθεια όπου μπορούμε.;

Αυτές οι σκέψεις δεν είναι εύκολες, αλλά είναι απαραίτητες. Είναι ο σπόρος της ενσυναίσθησης και της συμπερίληψης που θέλουμε ως γονείς να φυτέψουμε στις ψυχές της Νεφέλης και της Ηλέκτρας.

Όσο ανέμελο κι αν είναι το καλοκαίρι, όση αλμύρα κι αν κουβαλάμε πάνω μας, τέτοιες συζητήσεις σε ωριμάζουν. Σου υπενθυμίζουν ότι τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία, αρκεί να το παρατηρείς,