Υπάρχουν στιγμές που δεν αποφασίζεις εσύ ποιος θα μπει στη ζωή σου.
Σε βρίσκει εκείνος.
Με αφορμή τη σημερινή Ημέρα των Ζώων, θέλω να σας συστήσω τα μέλη της οικογένειάς μας που έχουν αυξηθεί τα τελευταία 3 χρόνια. Πρώτα ήρθαν στη ζωή μας τα δύο χαμστεράκια ράτσας ρομπορόφσκι – ο Hot Dog και ο Spiderman – που μας συντρόφεψαν από τα προ-πέρσινα Χριστούγεννα. Και πριν από έναν χρόνο, ένα μικρό γατάκι νεογνό, ο Λίο, βρέθηκε στον δρόμο μας. Αναιμικό και αδύναμο, αλλά με μάτια γεμάτα ανάγκη και ελπίδα.
Γιατί ένα ζωάκι δεν είναι παιχνίδι.
Δεν είναι αξεσουάρ. Δεν είναι μόδα. Δεν είναι κάτι που παίρνουμε επειδή μας φαίνεται γλυκό και, όταν δυσκολέψουν τα πράγματα, το αφήνουμε στην άκρη.
Είναι μια ζωντανή ύπαρξη που εξαρτάται από εμάς.
Αυτό προσπαθούσα πάντα να περάσω στην Ηλέκτρα. Η υιοθεσία ενός ζώου είναι μια μεγάλη απόφαση και μια δέσμευση ζωής.
Για χρόνια κρατούσαμε τις αποστάσεις μας, γνωρίζοντας ότι οι ρυθμοί της οικογένειάς μας δεν μας επέτρεπαν να ανταποκριθούμε όπως θα θέλαμε. Μέχρι που ήρθαν τα χαμστεράκια και μας έκαναν μια πρώτη «εισαγωγή» στη φροντίδα.
Στην αρχή δεν ήταν πάντα εύκολο.
Σιγά σιγά, όμως, η Ηλέκτρα κατάλαβε κάτι πολύ σημαντικό: δεν παίζουμε απλώς με τα ζωάκια. Τα φροντίζουμε, τα σεβόμαστε και τα εντάσσουμε στην καθημερινότητά μας.
Και μετά ήρθε ο Λίο.
Ο Λίο δεν ήταν προγραμματισμένος
Πριν από περίπου έναν χρόνο, ένα μικρό γατάκι βρέθηκε στον δρόμο μας. Νεογνό, αναιμικό, αδύναμο, αλλά με μάτια γεμάτα ανάγκη και ελπίδα.
Δεν χρειάστηκε πολύ.
Με τον σύζυγό μου κοιταχτήκαμε στα μάτια και καταλάβαμε ότι, με κάποιον τρόπο, είχε μόλις βρει την οικογένειά του.
Ο Λίο δεν ήρθε σε εμάς μέσα από μια προσεκτικά οργανωμένη απόφαση.
Ήρθε ξαφνικά.
Και μαζί του ήρθαν ευθύνες που δεν είχαμε υπολογίσει.
Χρειάστηκε άμεση φροντίδα από κτηνίατρο, εξετάσεις και φάρμακα. Για μία ολόκληρη εβδομάδα περιμέναμε με αγωνία τα αποτελέσματα και κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο η καρδιά μας χτυπούσε λίγο πιο δυνατά.
Και τότε τα κορίτσια μας ήρθαν αντιμέτωπα με την πραγματική πλευρά της φροντίδας.
Όχι αυτή που βλέπουμε στις χαριτωμένες φωτογραφίες.
Όχι την εύκολη και όμορφη πλευρά.
Αλλά την πραγματική.
Εκείνη που σημαίνει να ξυπνάς μέσα στη νύχτα για να φροντίσεις ένα πλάσμα που σε χρειάζεται. Να του δώσεις το φάρμακό του. Να αλλάξεις την άμμο του. Να ανησυχήσεις όταν δεν τρώει. Να ακούσεις το κλάμα του και να προσπαθήσεις να καταλάβεις τι σου ζητά.
Και πάνω απ’ όλα, να τον κοιτάξεις στα μάτια και να ξέρεις ότι εξαρτάται από εσένα.
Τα παιδιά μαθαίνουν περισσότερο μέσα από την πράξη
Νομίζω ότι αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που πήραν η Νεφέλη και η Ηλέκτρα.
Γιατί υπάρχουν πράγματα που όσο κι αν τα εξηγήσεις στα παιδιά, δεν μπορούν πραγματικά να τα καταλάβουν μέχρι να τα ζήσουν.
Η ευθύνη είναι ένα από αυτά.
Η ενσυναίσθηση είναι ένα άλλο.
Και η φροντίδα ενός ζώου τα φέρνει όλα αυτά μπροστά σου, καθημερινά.
Η Νεφέλη και η Ηλέκτρα κατάλαβαν ότι πλέον το σπίτι μας δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου μένουμε εμείς.
Είναι το σπίτι και των ζώων μας.
Είμαστε επτά μέλη στην οικογένεια.
Και αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Σημαίνει όμως ότι όλοι έχουμε την ίδια αξία και δικαιούμαστε φροντίδα, ασφάλεια και αγάπη.
Ο Λίο μας έμαθε επίσης κάτι ακόμη.
Ότι η οικογένεια μερικές φορές μεγαλώνει χωρίς να το έχεις προγραμματίσει.
Έρχεται κάποιος στη ζωή σου επειδή απλώς βρέθηκε στον δρόμο σου.
Και τότε καλείσαι να αποφασίσεις αν θα προσπεράσεις ή αν θα σταθείς δίπλα του.
Τι σημαίνει τελικά να φροντίζεις;
Ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μάθημα που μπορούν να πάρουν τα παιδιά από τα ζώα.
Ότι η αγάπη δεν είναι μόνο αγκαλιές.
Είναι και ευθύνη.
Είναι υπομονή.
Είναι συνέπεια.
Είναι να είσαι εκεί και όταν τα πράγματα δεν είναι εύκολα.
Είναι να φροντίζεις κάποιον που δεν μπορεί να σου πει «ευχαριστώ».
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι ένα από τα πιο όμορφα μαθήματα ζωής.
Γιατί όταν ένα παιδί μαθαίνει να φροντίζει ένα ζώο, μαθαίνει ταυτόχρονα να κοιτάζει λίγο περισσότερο γύρω του.
Να βλέπει ποιος χρειάζεται βοήθεια.
Να μην αδιαφορεί.
Να καταλαβαίνει ότι η αδυναμία κάποιου δεν τον κάνει λιγότερο σημαντικό.
Και ναι, κάποιες μέρες είναι δύσκολες.
Κάποιες φορές κουράζεσαι.
Κάποιες φορές αναρωτιέσαι αν θα τα καταφέρεις.
Αλλά κάπως βρίσκεις τη δύναμη.
Γιατί όταν υπάρχει ένας μικρός άνθρωπος ή ένα μικρό ζωάκι που σε χρειάζεται, μαθαίνεις να βρίσκεις μέσα σου λίγο περισσότερη.
Και τότε καταλαβαίνεις πως η ζωή έχει έναν δικό της τρόπο να σου επιστρέφει όσα δίνεις.
Με ένα βλέμμα.
Με ένα γουργούρισμα.
Με μια ουρά που κουνιέται όταν γυρίζεις σπίτι.
Με κάποιον που σε περιμένει πίσω από την πόρτα.
Γιατί τελικά, ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο πράγμα που μας μαθαίνουν τα ζώα:
ότι η οικογένεια δεν είναι μόνο εκείνη που γεννιόμαστε μέσα της.
Είναι και εκείνη που, κάποια στιγμή, επιλέγουμε να ανοίξουμε την πόρτα και να βάλουμε μέσα.
