Σήμερα γιορτάζω. Και φέτος αποφάσισα να κάνω κάτι διαφορετικό.
Αντί να γράψω εγώ για τον εαυτό μου, αντί να μοιραστώ τις σκέψεις μου ως Δήμητρα, ως μαμά της Νεφέλης και της Ηλέκτρας, ως εργαζόμενη γυναίκα και ως άνθρωπος που προσπαθεί καθημερινά να ισορροπήσει ανάμεσα σε τόσους ρόλους, θα αφήσω τους ανθρώπους μου να μιλήσουν για μένα.
Γιατί, όσο κι αν μας αρέσει να πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε καλά τον εαυτό μας, υπάρχουν φορές που οι άνθρωποι που μας αγαπούν βλέπουν σε εμάς πράγματα που εμείς προσπερνάμε. Μας θυμίζουν ποιοι είμαστε, τι έχουμε καταφέρει, τι έχουμε προσφέρει, αλλά και πόσο σημαντικό είναι να σταματάμε για λίγο και να ακούμε όσα οι άλλοι κρατούν μέσα τους για εμάς.
Σήμερα, λοιπόν, θα κάνω στην άκρη και θα τους δώσω τον λόγο.
Πρώτη, η μαμά Έλενα, όπως την αποκαλώ. Ένας άνθρωπος δυναμικός, με άποψη, που δεν θα σου χαριστεί με τα λόγια της. Και, για να είμαι ειλικρινής, αυτό ακριβώς είναι που εκτιμώ σε εκείνη. Δεν θα σου πει απαραίτητα αυτό που θέλεις να ακούσεις, αλλά αυτό που πραγματικά πιστεύει. Και σήμερα, μέσα από τα δικά της μάτια, θα διαβάσω πώς βλέπει εκείνη τη Δήμητρα ως γυναίκα και ως μαμά.
Η μαμά Δήμητρα μέσα από τα δικά μου μάτια
Η Δήμητρα ως μαμά είναι ο απόλυτος συνδυασμός γυναίκας και μητέρας, χωρίς να αφήνει ποτέ τη μητρική της πλευρά να επισκιάζει τη γυναικεία της φύση. Γι’ αυτό εξάλλου δεν αποχωρίζεται ποτέ τα χρωματιστά, αισιόδοξα και χαρούμενά της… βαμμένα χείλη! Είναι πάντα, μα πάντα, αυτή η κοπέλα με το κραγιόν που εκπέμπει φως και θηλυκότητα στον χώρο όπου εισέρχεται.
Καταρχάς, θεωρώ πως η Δήμητρα δεν θα μπορούσε να έχει γιο, της ταιριάζουν απολύτως οι κόρες! Είναι η κλασική κοριτσομάνα!
Αν τη γνωρίσεις πρώτη φορά, με τη χαμηλόφωνη ομιλία της, που σχεδόν μοιάζει σαν να διαβάζει, αποκλείεται να τη φανταστείς ποτέ να φωνάζει ή να χάνει τον έλεγχο όπως άλλες μαμάδες. Κι όμως, αυτή η πραότητα στη φωνή δεν σημαίνει έλλειψη δυναμισμού, αντίθετα, είναι το μέσο που τη βοηθάει να είναι απόλυτα διάφανη και ειλικρινής με τις κόρες της.
Ακόμα κι όταν θυμώσει ή γίνει αυστηρή, έχει τον τρόπο, όση κούραση κι αν κουβαλάει στην πλάτη της, να κρατάει τον έλεγχο στο μυαλό της. Άνθρωπος είναι κι αυτή κι όταν νιώθει την υπομονή της να εξαντλείται, δεν θα βάλει άγριες φωνές,απλά δυναμώνει τη φωνή της, κάνοντάς την πιο επιτακτική, δείχνοντας έτσι στα παιδιά με τον τρόπο της ποιος έχει το “πάνω χέρι”. Μαλλώνει τα κορίτσια με ουσία και επιχειρήματα, εξηγώντας τους κάθε φορά πώς μπορούν να βελτιωθούν, χωρίς να χάνει την ουσιαστική της ψυχραιμία.
Αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο αν σκεφτείς τη Νεφέλη και την Ηλέκτρα ως χαρακτήρες–με την Ηλέκτρα να είναι λίγο πιο αντιδραστική από τη Νεφέλη! Γιατί πίσω από το όνομα “Δήμητρα” είσαι εσύ….το δικό σου αποτύπωμα είναι αυτό που φαίνεται! Κι έτσι, τα κορίτσια σου, σου φέρονται και σου προσφέρουν ακριβώς όσα εισπράττουν από εσένα, όπως ήρεμη σκέψη, γλυκιά συμπεριφορά, ευγένεια, ισορροπία, δυναμισμό και βαθύ σεβασμό προς την οικογένεια και τους γύρω τους!
Δεν ξέρω αν τελικά διαβάζεις πολλά tips για το πώς να γίνεις καλύτερη μαμά ή αν μέσα από την αναζήτηση των άρθρων που γράφεις στο blog σου, το MegalonontasMazi αυτοβελτιώνεσαι, το βέβαιο πάντως είναι πως το έχεις έμφυτο ως άνθρωπος το ταλέντο να είσαι μαμά. Και με τον χρόνο μεστώνεις σαν το καλό παλιό κρασί, αποκτώντας ακόμα περισσότερη γεύση και ποιότητα! Ό,τι κάνεις το κάνεις σωστά κι αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι, παρόλο που είσαι μακριά από τα παιδιά σου αρκετές ώρες της ημέρας λόγω της εργασίας σου, εσύ καταφέρνεις και είσαι “μέσα” τους και τους μιλάς όλη μέρα. Όλο αυτό αντικατοπτρίζεται στην ποιότητα των παιδιών σου και στην ποιότητα της δομής της σχέσης που έχετε χτίσει αναμεταξύ σας.
Αυτή είναι η εικόνα σου και αυτή είναι η εικόνα που εκπέμπουν τα παιδάκια σου. Το μεγαλύτερο προσόν σου, που σε κάνει να ξεχωρίζεις ως μαμά και ως άμεσο πρότυπο για τα κορίτσια σου, είναι ακριβώς αυτό, η απίστευτη δύναμη της σκέψης σου να μην ξεφεύγεις ποτέ, όποια κι αν είναι η κούραση της ημέρας. Είσαι αυτό που λέμε “καλή μαμά”, συνειδητοποιημένη και αφοσιωμένη στα παιδιά σου μέσα από μια πολυεπίπεδη σχέση επαφής και ουσίας!
Έλενα Οικονόμου
Μετά, η Χριστίνα. Η παιδική μου φίλη, ο άνθρωπος με τον οποίο με συνδέουν τόσα χρόνια, τόσες αναμνήσεις και τόσες στιγμές που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Μαζί μεγαλώσαμε, ονειρευτήκαμε, γελάσαμε, αλλάξαμε. Κι αν υπάρχει κάτι όμορφο στις φιλίες που ξεκινούν όταν είμαστε ακόμη παιδιά, είναι πως οι άνθρωποι αυτοί γνωρίζουν πολλές διαφορετικές εκδοχές μας. Θυμούνται εκείνη που ήμασταν πριν γίνουμε όλα όσα είμαστε σήμερα.
Και η Χριστίνα είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Από εκείνους που έχουν ένα κομμάτι της ιστορίας σου, που μπορούν να σε κοιτάξουν και να δουν πίσω από τους σημερινούς σου ρόλους το κορίτσι που ήσουν κάποτε.
Μετά, η Χριστίνα. Η παιδική μου φίλη, ο άνθρωπος με τον οποίο με συνδέουν τόσα χρόνια, τόσες αναμνήσεις και τόσες στιγμές που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Μαζί μεγαλώσαμε, ονειρευτήκαμε, γελάσαμε, αλλάξαμε. Κι αν υπάρχει κάτι όμορφο στις φιλίες που ξεκινούν όταν είμαστε ακόμη παιδιά, είναι πως οι άνθρωποι αυτοί γνωρίζουν πολλές διαφορετικές εκδοχές μας. Θυμούνται εκείνη που ήμασταν πριν γίνουμε όλα όσα είμαστε σήμερα.
Και η Χριστίνα είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Από εκείνους που έχουν ένα κομμάτι της ιστορίας σου, που μπορούν να σε κοιτάξουν και να δουν πίσω από τους σημερινούς σου ρόλους το κορίτσι που ήσουν κάποτε.
Για τη Δήμητρα
Υπάρχουν άνθρωποι που μεγαλώνουν μαζί μας και, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται κομμάτι της ίδιας μας της ζωής. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι για μένα η Δήμητρα.
Γνωριζόμαστε από μικρά κορίτσια. Μας ενώνουν καλοκαίρια που έμοιαζαν ατελείωτα, οι πρόβες μας για το Εθνικό στην παραλία στις Βίλες, τα όνειρα που κάναμε με την αθωότητα και τον ενθουσιασμό εκείνης της ηλικίας. Και φυσικά, εκείνες οι ξεκαρδιστικές στιγμές στο πατρικό μου, που ακόμη και σήμερα αρκεί μια κουβέντα ή ένα βλέμμα για να μας κάνουν να γελάσουμε όπως τότε.
Τα χρόνια πέρασαν, μεγαλώσαμε, αλλάξαμε, αποκτήσαμε καινούριους ρόλους και ευθύνες. Εκείνο όμως που δεν άλλαξε ποτέ είναι η ουσία της Δήμητρας. Η δοτικότητά της, η ανιδιοτέλειά της, η σχεδόν αυτονόητη για εκείνη ανάγκη να προσφέρει, να νοιάζεται και να στηρίζει. Είναι ο άνθρωπος που θα σε ακούσει χωρίς να σε κρίνει, που θα σε καταλάβει ακόμη κι όταν διαφωνεί μαζί σου. Πάντα με ανοιχτό μυαλό, με σεβασμό στη διαφορετικότητα και με μια σπάνια γενναιοδωρία συναισθημάτων.
Αυτήν ακριβώς τη στάση ζωής τη βλέπω σήμερα και στα δύο κορίτσια της. Κι αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που μπορεί να πετύχει μια μητέρα: να μεγαλώνει παιδιά που σκέφτονται ελεύθερα, σέβονται, αποδέχονται και δεν φοβούνται να είναι ο εαυτός τους.
Θαυμάζω τη Δήμητρα και για κάτι ακόμη. Για τον τρόπο που καταφέρνει να τα προλαβαίνει όλα. Να είναι μια εξαιρετική, παρούσα μητέρα, να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της δουλειάς της με συνέπεια και αφοσίωση, να δίνει τον καλύτερό της εαυτό και στους δύο αυτούς τόσο απαιτητικούς ρόλους, χωρίς να ξεχνά τους ανθρώπους που αγαπά. Κι αν κάποιες φορές κουράζεται, όπως όλοι μας, σπάνια αφήνει αυτή την κούραση να στερήσει από τους άλλους τη φροντίδα της. Δεν ξέρω πώς τα χωράει όλα μέσα σε μια μέρα. Ξέρω όμως πως ό,τι κάνει το κάνει με την καρδιά της.
Ως φίλη είναι ένα από τα πιο σταθερά και ζεστά σημεία της ζωής μου. Μαζί της μπορώ να είμαι ακριβώς αυτή που είμαι. Να μοιραστώ μια χαρά, μια αγωνία, μια ασήμαντη καθημερινή λεπτομέρεια. Να γελάσουμε μέχρι δακρύων ή να καθίσουμε απλώς η μία δίπλα στην άλλη. Γιατί η αληθινή φιλία δεν χρειάζεται πάντα μεγάλα λόγια. Χρειάζεται παρουσία. Κι η Δήμητρα ξέρει να είναι παρούσα.
Συχνά σκέφτομαι πως οι φιλίες που κρατούν από τα παιδικά μας χρόνια έχουν κάτι από τη θαλπωρή ενός παλιού σπιτιού. Μυρίζουν γλυκό του κουταλιού, ξύλα που καίγονται στο τζάκι, καλοκαιρινά απογεύματα και αναμνήσεις που δεν ξεθωριάζουν. Είναι εκείνο το μέρος όπου επιστρέφεις και όλα μοιάζουν οικεία, όσο κι αν έχει αλλάξει ο κόσμος γύρω σου.
Και κάπως έτσι είναι για μένα η Δήμητρα.
Όταν τη σκέφτομαι, δεν βλέπω μόνο τη γυναίκα, τη μητέρα, την επαγγελματία ή τη φίλη που είναι σήμερα. Βλέπω και το κορίτσι που γελούσε μαζί μου εκείνα τα καλοκαίρια. Και συγκινούμαι που μου δόθηκε η τύχη να γνωρίσω τόσες διαφορετικές εκδοχές της ίδιας γυναίκας και να τις αγαπώ όλες.
Κι αν κάτι με συγκινεί περισσότερο όσο περνούν τα χρόνια, είναι πως η Δήμητρα γνωρίζει την ιστορία μου από πολύ παλιά. Θυμάται πράγματα που ίσως κι εγώ έχω ξεχάσει, έχει ακούσει τα όνειρά μου πριν γίνουν σχέδια, έχει γελάσει με τις ανοησίες μου και έχει γνωρίσει πλευρές μου που ανήκουν σε άλλες εποχές της ζωής μου.
Την αγαπώ βαθιά, με εκείνη την ήσυχη, σίγουρη αγάπη που δεν χρειάζεται αποδείξεις. Και νιώθω περήφανη για τη γυναίκα που έγινε, για την οικογένεια που δημιούργησε, για όλα όσα καταφέρνει καθημερινά, συχνά χωρίς καν να αντιλαμβάνεται πόσα προσφέρει.
Και θέλω να ξέρει κάτι: όσο κι αν αλλάξουν οι ζωές μας, όσο κι αν μεγαλώσουμε, για μένα θα είναι πάντα και η Δήμητρα των παιδικών μου χρόνων. Εκείνη με την οποία έχω γελάσει τόσο, έχω ονειρευτεί τόσο και έχω μοιραστεί τόσα.
Κι αν μπορούσα να γυρίσω πίσω, σε ένα από εκείνα τα καλοκαιρινά απογεύματα στις Βίλες, θα πλησίαζα τα δύο κορίτσια που κάνανε πρόβες στην παραλία και θα τους ψιθύριζα πως, πολλά χρόνια αργότερα, θα εξακολουθούν να αγαπιούνται το ίδιο. Ίσως και περισσότερο.
Και νομίζω πως αυτό θα τις έκανε πολύ ευτυχισμένες. Όπως κάνει κι εμένα σήμερα.
Και φυσικά, η νονά Τέση. Ένας άνθρωπος που μπορεί να βρίσκεται μακριά, αλλά καταφέρνει να είναι τόσο κοντά μου. Γιατί οι ουσιαστικές σχέσεις δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα, ούτε στην καθημερινή φυσική παρουσία. Μετριούνται στην εμπιστοσύνη, στο ενδιαφέρον, στην ασφάλεια που νιώθεις όταν ξέρεις πως υπάρχει κάποιος στον οποίο μπορείς να μιλήσεις ανοιχτά, χωρίς να φοβάσαι ότι θα σε κρίνει.
Η Τέση έχει τον δικό της τρόπο να με βλέπει, να αναγνωρίζει τις προσπάθειές μου, αλλά και να μου θυμίζει πως, πίσω από όλα όσα προσπαθώ να προλάβω και να καταφέρω, υπάρχει ένας άνθρωπος που δικαιούται να διεκδικεί περισσότερα και για τον εαυτό του.
Η Δήμητρα μέσα από τα δικά μου μάτια
Η Δήμητρα για μένα είναι φίλη, οπότε θα ξεκινήσω από εκεί. Είναι από τα λίγα άτομα στα οποία θα μιλήσω ανοιχτά για ό,τι με προβληματίζει και αυτό γιατί είναι πάντα εκεί. Ακόμη και όταν εξαφανίζομαι για εβδομάδες, η Δήμητρα θα στείλει μήνυμα να ρωτήσει πως είμαι και τι κάνω την ώρα που πίνει το κυριακάτικο τσαγάκι της. Είναι ένα άτομο το οποίο ξέρω ότι μπορώ εμπιστευτώ και να μοιραστώ τις δυσκολίες μου (με τα παιδιά, τη δουλειά και το σπίτι…). Πάντα με ακούει με ενδιαφέρον και με συμβουλεύει χωρίς πρόθεση να κατακρίνει ή να μου υποδείξει τα λάθη μου. Και ξέρω πως αυτά που λέμε μένουν μεταξύ μας και πως δε θα γίνω αντικείμενο συζήτησης/ κουτσομπολιού.
Και αυτό με φέρνει στη Δήμητρα σαν άνθρωπο… Η Δήμητρα είναι ένας άνθρωπος που εκτιμά και σέβεται πολύ τις σχέσεις της με τους άλλους, είτε αυτοί είναι φίλοι, οικογένεια ή συνεργάτες. Και αυτό το δείχνει με την εχεμύθειά της, την καλοσύνη της και τον τρόπο που μιλάει. Χρησιμοποιεί πάντα ευγενικές λέξεις και αριστοκρατικό λόγο. Της αρέσει να βάζει στόχους σε διάφορους τομείς της ζωής της και να τους επιτυγχάνει (μερικές φορές με λίγη παρότρυνση ή βοήθεια από το Χρήστο). Είναι πολύ εργατική και πολύ αφοσιωμένη στη δουλειά της. Δουλεύει πολλές ώρες προσπαθώντας να μην αφήσει εκκρεμότητες (δεν μένουν μειλ αδιάβαστα για την επόμενη μέρα!), να είναι παραγωγική και η δουλειά να βγει σωστά. Και όλα αυτά χωρίς να θέλει να γίνει καριερίστα. Δεν είμαι σίγουρη αν γνωρίζει την αξία της στον εργασιακό τομέα ή αν ντρέπεται να ζητήσει αυτά που δικαιούται, αλλά νιώθω ότι αξίζει περισσότερα και πως θα μπορούσε να είναι πιο διεκδικητική σε αυτό τον τομέα.
Σαν μαμά θέλει το καλύτερο για τα κορίτσια της. Έχει πολύ καλή σχέση μαζί τους, είναι πάντα εκεί να τις ακούσει, να τις βοηθήσει και να τις καθοδηγήσει. Μερικές φορές νομίζω πως νιώθει τύψεις λόγω του απαιτητικού εργασιακού ωραρίου της και πως της είναι δύσκολο να κρατήσει κάποια όρια (κοινώς μερικές φορές δεν μπορεί να τους πει όχι). Προσπαθεί να δίνει πάντα το σωστό παράδειγμα μιλώντας όμορφα, δίνοντας αξία στα σημαντικά πράγματα και όχι μόνο στα επιφανειακά, φροντίζοντας τον εαυτό της και τρώγοντας υγιεινά.
Δεν είναι μια μαμά που εθελοτυφλεί. Γνωρίζει τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία της καθεμιάς. Τις φαντάζεται να σπουδάζουν και να εργάζονται στο αντικείμενο που τους αρέσει και που τους ταιριάζει, και προσπαθεί να τους δώσει τα εφόδια για να το πετύχουν (είπαμε, της αρέσει να βάζει στόχους). Γι’αυτό το λόγο προσπαθεί να έρχονται τα κορίτσια σε επαφή με νέες εμπειρίες, καινούργια μέρη, διαφορετικές κουλτούρες, αλλά και να παίρνουν μέρος σε διάφορες δραστηριότητες.
Η Δήμητρα μέσα από τα δικά μου μάτια,
Νονά Τέση
Και υπάρχει και η Ειρήνη. Το δεξί μου χέρι, ένας άνθρωπος που δεν είδα ποτέ απλώς ως επαγγελματική συνεργάτιδα. Γιατί, τελικά, οι ώρες που μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους στη δουλειά, οι δυσκολίες που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, οι μικρές καθημερινές νίκες και οι στιγμές που στηρίζουμε ο ένας τον άλλον δημιουργούν σχέσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια μιας επαγγελματικής συνεργασίας.
Η Ειρήνη είναι ένας από τους ανθρώπους που έχουν γνωρίσει τη Δήμητρα της καθημερινότητας, με τις απαιτήσεις, τις ευθύνες, τις αγωνίες και τις προσπάθειές της. Και έχει τη δική της ξεχωριστή θέση σε αυτή την προσωπική μου αναδρομή.
Η Δήμητρα μέσα από τα μάτια της Ειρήνης
Όλα ξεκίνησαν με ένα επαγγελματικό email…
Τη Δήμητρα τη γνώρισα το μακρινό 2021. Και λέω μακρινό γιατί, μετά από όσα έχουν συμβεί από τότε, νομίζω πως έχουμε ζήσει τουλάχιστον τρεις ζωές!
Τη γνώρισα αρχικά ως συνεργάτιδα. Ένα κορίτσι που ήταν μαμά, εργαζόμενη, σύντροφος και που, ανάμεσα σε όλα όσα είχε να κάνει μέσα στη μέρα, ήθελε να δημιουργήσει έναν χώρο όπου θα μοιραζόταν την καθημερινότητά της με άλλες μαμάδες.
Για να μη νιώθει καμία μόνη. Για να ξέρει η μαμά που έχει φτάσει στα όριά της ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν κι άλλες που προσπαθούν, κουράζονται, αγχώνονται, γελάνε και την επόμενη μέρα ξαναρχίζουν από την αρχή.
Όσο περνούσε ο καιρός, άρχισα να καταλαβαίνω ότι πίσω από τη συνεργάτιδά μου υπήρχε ένα πραγματικά ξεχωριστό πλάσμα. Μια μαμά δοτική, με ανοιχτό μυαλό, που παρακολουθεί την εποχή της και, κυρίως, που δεν ξεχνά ποτέ να βλέπει τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού.
Θα σου πω δύο μικρές ιστορίες, Δήμητρα μου. Γιατί νομίζω ότι αυτές λένε περισσότερα για σένα από όσα θα μπορούσα να γράψω εγώ.
Η πρώτη ήταν όταν μου ζήτησες να φτιάξουμε για τη στήλη των freebies δύο ξεχωριστούς σελιδοδείκτες. Όχι απλώς όμορφους σελιδοδείκτες, αλλά έναν μικρό τρόπο επικοινωνίας ανάμεσα στο παιδί, στον γονιό και στον δάσκαλο. Έναν τρόπο να μπορεί ο γονιός να δείξει διακριτικά ότι σήμερα το παιδί του δεν είναι καλά, ότι ίσως χρειάζεται λίγη περισσότερη κατανόηση, λίγη παραπάνω φροντίδα.
Και ξέρεις τι μου έμεινε από εκείνη την ιστορία; Όχι το πού γεννήθηκε η ιδέα, αλλά το ότι εσύ την είδες, κατάλαβες πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι και θέλησες να τη μοιραστείς με περισσότερες οικογένειες. Γιατί κάπου εκεί φαίνεται ο τρόπος που σκέφτεσαι: κάτι όμορφο που συναντάς στην καθημερινότητά σου δεν το κρατάς μόνο για σένα.
Η δεύτερη ιστορία είναι πολύ πιο προσωπική.
Κάποια στιγμή βρέθηκα μπροστά σε μια μεγάλη περιπέτεια. Από εκείνες που δεν ξέρεις πού θα σε βγάλουν, ούτε τι θα μπορείς να κάνεις την επόμενη μέρα.
Επειδή όμως ήμουν και είμαι επαγγελματίας, ενημέρωσα τους συνεργάτες μου ότι δεν ήξερα αν θα μπορούσα να συνεχίσω να ανταποκρίνομαι στη δουλειά όπως πριν. Τους είπα πως, αν ήθελαν να σταματήσουμε τη συνεργασία μας, θα το καταλάβαινα απόλυτα. Χωρίς πρόβλημα, χωρίς ρήτρες και, φυσικά, χωρίς καμία κακία.
Ε, λοιπόν, η Δήμητρα ήταν από τους ανθρώπους που δεν μπήκαν καν στη διαδικασία να συζητήσουν το ενδεχόμενο να σταματήσουμε τη συνεργασία μας. Ήταν σαν να μην είχε ακούσει ποτέ εκείνη την κουβέντα!
Συνέχισε να μου στέλνει δουλειές. Να μου μιλάει όπως πάντα. Να με απασχολεί με τα δικά μας, με το blog, με τις ιδέες μας. Κι εγώ, μέσα σε όλα όσα περνούσα, είχα κάτι γνώριμο, κάτι φυσιολογικό, κάτι από την καθημερινότητα που φοβόμουν ότι θα χάσω.
Και το πιο συγκινητικό; Δεν την ένοιαζε αν τελικά θα μπορούσα να παραδώσω τη δουλειά. Δεν ήταν αυτό το σημαντικό για εκείνη.
Ήταν εκεί.
Γιατί κάπου στην πορεία, πέρα από τη συνεργασία μας, γίναμε και φίλες.
Και αυτό, Δήμητρα μου, δεν το ξεχνάς.
Γι’ αυτό και σήμερα, όταν σκέφτομαι πώς ξεκινήσαμε και πού φτάσαμε, χαμογελάω. Γιατί εγώ το 2021 νόμιζα ότι γνώρισα μια καινούρια συνεργάτιδα. Πού να ήξερα!
Χρόνια πολλά, κορίτσι μου! Να συνεχίσεις να είσαι αυτή που είσαι, με τις ιδέες σου, την ευαισθησία σου και αυτή την υπέροχη ικανότητα να κάνεις τους ανθρώπους γύρω σου να νιώθουν ότι κάποιος τους σκέφτεται.
Και μεταξύ μας, έχουμε ακόμη πολλές δουλειές να κάνουμε. Οπότε μην επαναπαύεσαι!
Με πολλή αγάπη,
Ειρήνη
Και τελικά, γιατί γιορτάζω;
Καθώς διαβάζω όλα αυτά τα λόγια, συνειδητοποιώ πως η σημερινή ημέρα δεν είναι απλώς μια ευκαιρία να δεχτώ ευχές. Είναι μια ευκαιρία να σταθώ για λίγο και να κοιτάξω γύρω μου.
Να δω τους ανθρώπους που με γνωρίζουν από διαφορετικές πλευρές. Εκείνους που με γνώρισαν πριν γίνω μαμά, εκείνους που με βλέπουν καθημερινά μέσα στον ρόλο της μητέρας, εκείνους που μοιράζονται μαζί μου τις επαγγελματικές μου αγωνίες και εκείνους που, ακόμη κι όταν βρίσκονται μακριά, παραμένουν ουσιαστικά κοντά μου.
Δεν είμαι μόνο η μαμά της Νεφέλης και της Ηλέκτρας. Δεν είμαι μόνο η γυναίκα που προσπαθεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της δουλειάς της. Δεν είμαι μόνο εκείνη που οργανώνει, προγραμματίζει, βάζει στόχους και προσπαθεί να τα προλάβει όλα. Είμαι όλα αυτά μαζί, αλλά είμαι και πολλά ακόμη. Είμαι η φίλη, η κόρη, η σύντροφος, η γυναίκα που έχει όνειρα, αδυναμίες, επιθυμίες και πράγματα που ακόμη θέλει να ανακαλύψει για τον εαυτό της.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο όμορφα δώρα της ζωής: να υπάρχουν άνθρωποι που δεν βλέπουν μόνο τον ρόλο που έχεις κάθε φορά, αλλά βλέπουν εσένα. Που αναγνωρίζουν την προσπάθειά σου, που θυμούνται τις μικρές και τις μεγάλες στιγμές σου, που σου λένε την αλήθεια τους και που σου προσφέρουν την ασφάλεια να είσαι ο εαυτός σου.
Συχνά, μέσα στην καθημερινότητα, ξεχνάμε να πούμε στους ανθρώπους μας πόσο σημαντικοί είναι για εμάς. Θεωρούμε δεδομένο πως το ξέρουν. Κι όμως, έχει μεγάλη αξία να το ακούμε και να το διαβάζουμε. Να βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια εκείνων που μας αγαπούν, ακόμη κι όταν η δική τους εικόνα διαφέρει από αυτή που έχουμε εμείς για εμάς.
Σήμερα, λοιπόν, δεν θέλω να κάνω έναν απολογισμό για όσα έχω καταφέρει. Θέλω να κρατήσω αυτά τα λόγια σαν μια μικρή υπενθύμιση για τις ημέρες που θα κουράζομαι, που θα αμφιβάλλω για τον εαυτό μου ή που θα νιώθω πως δεν προλαβαίνω όσα θα ήθελα.
Να θυμάμαι πως η ζωή δεν είναι μόνο όσα καταφέρνουμε, αλλά και οι σχέσεις που χτίζουμε στην πορεία. Δεν είναι μόνο οι στόχοι που πετυχαίνουμε, αλλά και οι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε τη διαδρομή. Δεν είναι μόνο όσα προσφέρουμε στους άλλους, αλλά και η αγάπη που μας επιστρέφεται με τρόπους που ίσως δεν περιμέναμε.
Και σήμερα νιώθω ευγνωμοσύνη γι’ αυτό ακριβώς. Γιατί έχω ανθρώπους που με γνωρίζουν, με αποδέχονται, με στηρίζουν, με συμβουλεύουν, με θαυμάζουν, με διορθώνουν όταν χρειάζεται και εξακολουθούν να επιλέγουν να είναι δίπλα μου. Ανθρώπους που αποτελούν κομμάτι της ιστορίας μου και που, με τον δικό τους τρόπο, με βοηθούν να γίνομαι κι εγώ λίγο καλύτερη.
Χρόνια πολλά σε μένα, λοιπόν!
Και φέτος γιορτάζω λίγο διαφορετικά. Γιορτάζω όχι μόνο για όσα είμαι, αλλά κυρίως για τους ανθρώπους που έχω την τύχη να έχω κοντά μου. Γιατί είναι εκείνοι που μου θυμίζουν πως αξίζει να προσπαθείς, να αγαπάς, να εξελίσσεσαι και να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι.
Και αν με ρωτήσει κανείς τι μου εύχομαι, θα πω κάτι απλό: να συνεχίσω να έχω δίπλα μου αυτούς τους ανθρώπους, να τους το δείχνω περισσότερο, να τους αφιερώνω χρόνο και να μη θεωρώ ποτέ δεδομένο το δώρο της παρουσίας τους.
Γιατί, τελικά, γιορτάζω επειδή υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή μου. Και επειδή, χάρη σε αυτούς, νιώθω πως αξίζει να γιορτάζω.
