Λίγο πριν ακουστεί το πρώτο κουδούνι της χρονιάς, το σπίτι μας μετατρέπεται στο κλασικό «στρατηγείο». Με τον Χρήστο καθόμαστε πάνω από τα ημερολόγια, γράφουμε και σβήνουμε πλάνα, σημειώσεις και ώρες: από τη μία η πειθαρχημένη μας Νεφέλη με τα deadlines, τα projects του IB (MYP στη Β’ Γυμνασίου) και τα οργανωμένα τετράδιά της, κι από την άλλη η ατίθαση Ηλέκτρα μας που μπαίνει στην ΣΤ’ Δημοτικού γεμάτη αυθορμητισμό, ενέργεια και ιδέες που σπάνε κάθε πρόγραμμα!

Προσπαθούμε να χωρέσουμε μελέτη, ξένες γλώσσες, τένις, ρυθμική και υποχρεώσεις, ελπίζοντας να κάνουμε την καθημερινότητα όλων μας πιο εύκολη.

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την πυρετώδη προετοιμασία, υπάρχει κάτι που συχνά ξεφεύγει από το πρόγραμμα χωρίς καν να το καταλάβουμε: το παιχνίδι. Το ανέμελο, αυθόρμητο παιχνίδι που δεν έχει ηλικία — είτε είσαι 11 είτε 13 είτε 40.

Πέρα από τους βαθμούς και την «επιτυχία»

Καθώς κοιτάζω τα κορίτσια μας να μεγαλώνουν, αναρωτιέμαι συχνά: Γιατί κυνηγάμε όλοι τόσο επίμονα την «επιτυχία» και το θεωρητικά «καλύτερο», όταν κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει την πορεία της ζωής τους;

Ίσως αυτή τη χρονιά ο πρωταρχικός μας στόχος να μην είναι οι απόλυτοι βαθμοί, τα τέλεια πτυχία ή η ένταξη στις «δημοφιλείς» παρέες του σχολείου. Ίσως το πραγματικό στοίχημα να είναι κάτι πολύ βαθύτερο:

• Να μάθουμε στα παιδιά μας να έχουν αληθινή ενσυναίσθηση.
• Να μπορούν να καταλάβουν και να σταθούν δίπλα στον συμμαθητή τους που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, που έχει ΔΕΠΥ ή που ήρθε από μια άλλη χώρα και δυσκολεύεται να βρει τη θέση του στην τάξη.
• Να αγκαλιάζουν τη διαφορετικότητα — ακριβώς όπως μαθαίνουμε κι εμείς καθημερινά στο σπίτι βλέποντας δύο αδελφές με τόσο ξεχωριστούς χαρακτήρες να αλληλοσυμπληρώνονται.
• Να μη φοβούνται να πουν ένα θαρραλέο «δεν συμφωνώ», να έχουν δική τους φωνή και κριτική σκέψη, ακόμα κι όταν διαφωνούν με τις απόψεις των ίδιων των γονιών τους.

Παιδιά με δική τους φωνή

Χρέος μας ως γονείς δεν είναι να πλάσουμε παιδιά-αντίγραφα των δικών μας ανεκπλήρωτων φιλοδοξιών. Χρέος μας είναι να μεγαλώσουμε ανθρώπους με εσωτερική δύναμη, αξίες και συναισθηματική νοημοσύνη. Να τα καθοδηγούμε με σεβασμό, χωρίς να τα κρίνουμε, δείχνοντάς τους τον δρόμο που χτίζει ουσιαστικές σχέσεις και αληθινή προσωπική εξέλιξη.

Αν βάλουμε αυτή την προτεραιότητα στην ατζέντα μας φέτος, τότε θα έχουμε προσφέρει στα παιδιά μας το πιο σπουδαίο εφόδιο για τη ζωή τους.

Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά και σε όλες τις οικογένειες — με αγάπη, ενσυναίσθηση και σεβασμό στη μοναδικότητα του καθενός! 💖