Λίγο πριν ακουστεί το χτύπημα του πρώτου κουδουνιού, όλοι οι γονείς προσπαθούμε να οργανώσουμε το καθημερινό μας πρόγραμμα. Ξαναγράφουμε και σβήνουμε πλάνα ανάμεσα σε μελέτη, δραστηριότητες, ξένες γλώσσες και υποχρεώσεις, με στόχο να διευκολύνουμε την καθημερινότητα όλων των μελών της οικογένειας.

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την προετοιμασία, υπάρχει κάτι που συχνά ξεχνάμε: το παιχνίδι. Το αυθόρμητο, χαρούμενο παιχνίδι που δεν έχει ηλικία. Σαν να βγαίνει από το πλάνο χωρίς καν να το καταλάβουμε.

Αναρωτιέμαι λοιπόν: γιατί να κυνηγάμε όλοι την επιτυχία και το «καλύτερο» για τα παιδιά μας, όταν κανείς δεν μπορεί να καθορίσει με σιγουριά την πορεία της ζωής τους; Ίσως αυτή τη χρονιά ο στόχος μας να μην είναι οι άριστοι βαθμοί, οι τέλειες δεξιότητες ή η αποδοχή από τις «δημοφιλείς» ομάδες. Ίσως να είναι κάτι βαθύτερο.

Να μάθουμε στα παιδιά μας να έχουν ενσυναίσθηση.
Να μπορούν να καταλάβουν τον συμμαθητή τους που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, που έχει ΔΕΠΥ, που προέρχεται από άλλη χώρα και δυσκολεύεται να ενταχθεί.
Να σέβονται τη διαφορετικότητα και να μη φοβούνται να πουν «δεν συμφωνώ», ακόμα κι αν πρόκειται για τις ιδέες των ίδιων των γονιών τους.

Γιατί χρέος μας δεν είναι να μεγαλώνουμε παιδιά-αντίγραφα των φιλοδοξιών μας, αλλά παιδιά που θα εξελίσσονται με αληθινή εσωτερική δύναμη. Να τα καθοδηγούμε με σεβασμό, χωρίς να τα κρίνουμε, αλλά δείχνοντάς τους τον δρόμο που οδηγεί σε προσωπική ανάπτυξη και αληθινές σχέσεις.

Αν βάλουμε αυτό τον στόχο στην ατζέντα μας φέτος, τότε θα έχουμε συμβάλει όχι μόνο στη δική τους εξέλιξη, αλλά και στη συνολική βελτίωση του μέλλοντος.

Καλή μας αρχή λοιπόν – με αγάπη, ενσυναίσθηση και σεβασμό στη μοναδικότητα κάθε παιδιού.