Χρήστο μου,

Κάθε φορά που σε κοιτάζω να διαχειρίζεσαι την καθημερινή πίεση της δουλειάς και των απαιτητικών τεχνολογικών σου projects, και αμέσως μετά να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού με ένα πλατύ χαμόγελο, έτοιμος να ακούσεις τα νέα της ημέρας μας, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη.

Σε θαυμάζω για την απίστευτη υπομονή σου: όταν χάνεις σταθερά στη δημοκρατική ψηφοφορία του Friday Movie Night με σκορ 3 προς 1 και καταλήγεις να βλέπεις τις πιο girly ταινίες μαζί μας, όταν κάνεις ακούραστα τα ατελείωτα δρομολόγια, όταν είσαι πάντα εκεί παρών στις προπονήσεις και στο γυμναστήριο. Μα πάνω απ’ όλα, σε θαυμάζω γιατί είσαι το πιο ασφαλές, σταθερό και ζεστό λιμάνι για τα κορίτσια μας.

Για τον μέντορα της λογικής και της ηρεμίας μου

Σε ευχαριστώ που είσαι πάντα το στήριγμά μου όταν πελαγώνω με τα deadlines, το τρέξιμο της καθημερινότητας, τα απαιτητικά projects του IB της Νεφέλης και τα διαγωνίσματα των κοριτσιών.

Είσαι ο άνθρωπος που με έμαθε να σκέφτομαι μεθοδικά, να αγαπώ την οργάνωση και να μην τα παρατάω ποτέ όταν οι δυσκολίες μοιάζουν με βουνό!

Εκτιμώ αφάνταστα τις ήρεμες κουβέντες μας τα βράδια, τις συμβουλές σου για τη ζωή και το γεγονός ότι είσαι πάντα ο πρώτος που διαβάζει με προσοχή και ενδιαφέρον κάθε άρθρο που γράφω στο site.

Ένας μπαμπάς, άπειρες αναμνήσεις!

Είμαστε απίστευτα τυχερές —και οι τρεις μας— που σε έχουμε βράχο και συνοδοιπόρο στη ζωή μας.

Χρόνια σου πολλά, Χρήστο μου!