Μια σκιά…εκείνη της μετριότητας, θα ήθελα να την εξαλείψω από τις ζωές των παιδιών μου.

Σκέφτηκα καλά το γιατί και πιστεύω ότι η απάντηση είναι σαφής. Ας το εξηγήσω με ένα παράδειγμα που πιστεύω ότι θα το καταλάβετε αμέσως…

Όταν μας λένε ότι το παιδί μας χρειάζεται υποστήριξη στη γλώσσα, τα μαθηματικά ή σε κάποιο άλλο μάθημα, τι κάνουμε; Βρίσκουμε ένα φροντιστήριο ή έναν παιδαγωγό για να καλύψει τα κενά του. Αυτό μας φαίνεται λογικό, καθώς θεωρούμε ότι έτσι θα μπορέσει να συμβαδίσει με τους υπόλοιπους συμμαθητές του, να μην «υστερεί».

Όμως, ας αναλογιστούμε λίγο πιο βαθιά: το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής συνήθως θα είναι απλά «μέτριο». Και εκεί ακριβώς χάνεται πολύτιμος χρόνος που θα μπορούσε να είχε αφιερωθεί στην ανακάλυψη και ανάπτυξη των πραγματικών του ταλέντων. Μπορεί το παιδί μας να έχει εξαιρετική κλίση στον αθλητισμό, στη ζωγραφική, στη μουσική, στο θέατρο, στη συγγραφή, στη ζαχαροπλαστική ή σε τόσες άλλες δημιουργικές δραστηριότητες, που αν τις καλλιεργούσαμε, θα μπορούσε να ξεχωρίσει πραγματικά.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πόσο συνειδητοποιούμε ότι η αποδοχή της μετριότητας ως «ανεκτής» στο επαγγελματικό πεδίο, συχνά καταλήγει να περιορίζει τη δυνατότητα για μοναδικότητα και επιτυχία. Πόσο συχνά προσπαθούμε να ευθυγραμμιστούμε με μια «ασφαλή» επιλογή, αντί να ενθαρρύνουμε την αριστεία και τη μοναδικότητα που κρύβει το κάθε παιδί;

Η επιλογή, λοιπόν, να κάνουμε το παιδί μας έναν μέτριο λογιστή, παρά έναν εξαιρετικό χορευτή ή καλλιτέχνη, ξεκινάει από τις δικές μας αποφάσεις. Είναι στο χέρι μας να επενδύσουμε σε ό,τι πραγματικά τον ενθουσιάζει και να το στηρίξουμε να ακολουθήσει την μοναδική του πορεία, χωρίς να περιοριζόμαστε από τη φοβία της αποτυχίας ή την πίεση της «ασφάλειας». Η πραγματική επιτυχία, η οποία δεν μετριέται πάντα με αριθμούς, αλλά με προσωπική ικανοποίηση και ευτυχία, έρχεται από τη μοναδικότητα και την αφοσίωση σε αυτό που αγαπάμε.

megalonontasmazi.com