Τι νιώθω; Σίγουρα περίεργα.
Η επόμενη μέρα στην καθημερινότητα μοιάζει με ένα μεγάλο στοίχημα. Πώς θα με βρει; Πόσα θα καταφέρω να χωρέσω ξανά μέσα στη μέρα μου;

Σχολείο, εργασία, δραστηριότητες, προσωπικός χρόνος, σούπερ μάρκετ… ουφ, μόνο που τα σκέφτομαι, με πιάνει ένα βάρος. Δεν θέλω να το αναλύω άλλο στο μυαλό μου.

Κλείνω τα μάτια και παίρνω μερικές βαθιές ανάσες.
Θυμίζω στον εαυτό μου ότι όλα θα συγχρονιστούν και θα μπουν σε σειρά. Ότι η καθημερινότητα μπορεί να μοιάζει με παζλ, αλλά σιγά-σιγά τα κομμάτια βρίσκουν τη θέση τους – αρκεί λίγη προσπάθεια από όλους μας.

Και τότε ξεκινώ να αναπολώ τις στιγμές που πέρασα με την οικογένειά μου…
Το ταξίδι στη Δανία και τη Σουηδία, που με έκανε να θαυμάσω την απλότητα και την ουσία στο παιχνίδι στη φύση, σε κάθε λεπτό της μέρας.
Τη συνέχεια στις θάλασσες του Ιονίου Πελάγους.
Τα γενέθλια της κόρης μου, στις 16/08, που έγιναν μια γλυκιά έκπληξη χάρη σε φίλους που συναντήσαμε.
Τις βουτιές στους Παξούς και Αντίπαξους, το σκαφάκι που ναυλώσαμε στα Σύβοτα και τη συνάντηση με φίλους εν πλω – που δέσαμε παρέα και τα λέγαμε μέσα στη θάλασσα, με την αλμύρα στα μαλλιά και το αεράκι να μας δροσίζει.
Και τέλος, το τριήμερο με φίλους∙ τα γέλια, τα αστεία, εκείνες οι στιγμές που ευγνωμονείς για το ότι βλέπεις τη δύση του ήλιου και έχεις δίπλα σου πρόσωπα που σε κάνουν να μη σε ενοχλεί τίποτα, αρκεί να είστε μαζί.

Όλες αυτές οι στιγμές σου δίνουν την εσωτερική και τη σωματική δύναμη να πεις «ευχαριστώ» και να συνεχίσεις. Να σχεδιάζεις και να οργανώνεις την καθημερινότητα που έρχεται, όσο συνηθισμένη κι αν φαντάζει. Γιατί κουβαλάει μέσα της τη γεύση από τα γέλια, τις εικόνες και τις αναμνήσεις του καλοκαιριού.

Και κάπως έτσι, λέω στον εαυτό μου: «Πάμε ξανά. Με χαρά, με δύναμη και με ευγνωμοσύνη».Και έτσι, το τέλος των διακοπών γίνεται η αρχή μιας νέας ρυθμικής ζωής, που κουβαλάει μαζί της το φως και την χαλάρωση του καλοκαιριού.