Η μητρότητα δεν είναι τελειότητα. Είναι καθημερινή αγάπη.

Η Γιορτή της Μητέρας δεν είναι μόνο λουλούδια, κάρτες και όμορφα λόγια. Είναι μια βαθιά υπενθύμιση όλων εκείνων των μικρών, αθόρυβων στιγμών που χτίζουν τον δεσμό ανάμεσα σε μια μητέρα και τα παιδιά της.

Από τότε που έγινα μητέρα της Νεφέλης και της Ηλέκτρας, κατάλαβα πως η μητρότητα δεν μοιάζει με τίποτα από όσα μπορεί κανείς να περιγράψει πραγματικά με λέξεις. Είναι μια σχέση που αλλάζει μορφή κάθε μέρα. Άλλοτε είναι αγκαλιά, άλλοτε συζήτηση, άλλοτε ανησυχία, άλλοτε γέλιο, άλλοτε ενοχές, άλλοτε περηφάνια. Και σχεδόν πάντα… είναι αγάπη χωρίς όρους.

Με τις κόρες μου μεγαλώνουμε μαζί.
Δεν είμαι μόνο εγώ που τις μαθαίνω τη ζωή. Είναι κι εκείνες που καθημερινά μαθαίνουν σε εμένα τον κόσμο από την αρχή.

Η Νεφέλη με μαθαίνει να ακούω πίσω από τις λέξεις. Να βλέπω την ευαισθησία πίσω από τη δύναμη. Να θυμάμαι πως τα παιδιά πολλές φορές δεν ζητούν λύσεις αλλά παρουσία.

Η Ηλέκτρα μου θυμίζει τη χαρά της αυθεντικότητας. Την ανάγκη να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας χωρίς φόβο. Να ζούμε τη στιγμή πιο ελεύθερα.

Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Και κάθε σχέση μητέρας – παιδιού χτίζεται μοναδικά. Υπάρχουν μέρες γεμάτες γέλια και άλλες γεμάτες ένταση, κούραση και αμφιβολίες. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω δυνατή και άλλες που αναρωτιέμαι αν κάνω αρκετά σωστά πράγματα.

Αλλά έχω καταλάβει κάτι σημαντικό:
Τα παιδιά δεν χρειάζονται μια τέλεια μητέρα.

Χρειάζονται μια μητέρα αληθινή.
Μια μητέρα που προσπαθεί.
Που είναι εκεί.
Που αγκαλιάζει.
Που ζητά συγγνώμη όταν κάνει λάθος.
Που συνεχίζει ακόμα κι όταν κουράζεται.

Στη δική μας οικογένεια προσπαθούμε να δημιουργούμε αναμνήσεις περισσότερο παρά εντυπώσεις. Τα ταξίδια μας, οι βόλτες, οι οικογενειακές συζητήσεις, τα επιτραπέζια παιχνίδια, οι μικρές καθημερινές μας συνήθειες είναι ο τρόπος μας να μένουμε συνδεδεμένοι.

Και μέσα σε όλα αυτά, ο Χρήστος είναι ο άνθρωπος που συχνά κρατά τις ισορροπίες μας. Εκείνος που με στηρίζει στις δύσκολες μέρες της μητρότητας, που βλέπει την προσπάθεια πίσω από την κούραση και μου θυμίζει πως η οικογένεια χτίζεται από ομάδα, όχι από τελειότητα.

Η μητρότητα με έκανε πιο ευάλωτη αλλά και πιο δυνατή ταυτόχρονα.
Με έκανε να φοβάμαι περισσότερο αλλά και να αγαπώ πιο βαθιά από ποτέ.

Και αν με ρωτούσε κάποιος σήμερα τι εύχομαι για τις κόρες μου, δεν θα ήταν να γίνουν τέλειες ή οι καλύτερες σε όλα. Θα ευχόμουν να μεγαλώσουν νιώθοντας ασφαλείς, αγαπημένες και αρκετές ακριβώς όπως είναι.

Γιατί αυτό προσπαθώ να τους θυμίζω κάθε μέρα.
Πως η αξία τους δεν εξαρτάται από επιτυχίες, βαθμούς ή την εικόνα που δείχνουν προς τα έξω.

Αλλά από την καρδιά τους.

Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες που μεγαλώνουν παιδιά ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν κι εκείνες να μεγαλώσουν τον καλύτερο εαυτό τους μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς.